رادیاتورها دیگر فقط برای گرم کردن هوا نیستند! امروزه، همانطور که صاحب‌خانه‌ها سعی می‌کنند ظاهری خاص ایجاد کنند، سبک رادیاتور به اندازه عملکرد آن اهمیت دارد. رادیاتورهای چدنی قدیمی دوباره محبوب شده‌اند، اما رادیاتورهای کاربردی که در فضاهای خاص قرار می‌گیرند نیز به همان اندازه محبوب هستند.
روزهای اولیه در روم باستان
تاریخچه رادیاتور، همانطور که مشخص شد، بسیار قدیمی است. آنها در روم باستان با اختراع سیستم گرمایش مرکزی به نام «هیپوکاست» خانه‌ها را گرم می‌کردند. این نوع گرما شامل استفاده از کوره‌ای برای گرم کردن هوا و سپس فرستادن آن به فضای خالی زیر کف بود که اتاق‌های بالایی را گرم می‌کرد – اولین شکل از گرمایش از کف. هیپوکاست‌ها برای گرم کردن حمام‌های معروف و خانه‌های شخصی در مناطق شمالی امپراتوری روم استفاده می‌شدند.
یک سیستم گرمایش مشابه در کره باستان به نام «اندول» توسعه یافته است که قدمت آن به هزاران سال می‌رسد. چینی‌ها نیز سیستم مشابهی به نام «کنگ» دارند که هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در قرون وسطی، استفاده از هیپوکاست تقریباً در اروپا از بین رفت. با این حال، این فناوری همچنان در کشورهای بیزانس و عرب مورد استفاده قرار می‌گرفت و در قرن سیزدهم در کاخ الحمرا در اسپانیا دوباره معرفی شد. همانطور که در قرن چهاردهم به کشورهای شمالی گسترش یافت، فناوری هیپوکاست با افزودن سنگ‌های گرانیتی که روی کوره چیده می‌شدند تا گرما را جمع و ذخیره کنند، بهبود یافت. این نوع جدید از سیستم گرمایش کم فناوری اولین سیستمی بود که از گرمایش همرفه‌ای استفاده می‌کرد، جایی که مجموعه‌ای از دریچه‌ها به هوای گرم اجازه می‌دادند تا اتاق را گرم کنند.
با این حال، تا قرن نوزدهم فناوری به مهندسان غربی اجازه نداد تا سیستم‌های گرمایش مرکزی را که امروزه می‌شناسیم و دوست داریم، ابداع کنند.
رادیاتور مدرن
شاید به این دلیل است که رادیاتورها چنان ریشه‌های باستانی دارند که تعیین یک مخترع واحد برای رادیاتور مدرن دشوار است – چندین نفر ادعا کرده‌اند که اولین سازنده آن بوده‌اند. فرانتس سان گالی، تاجری روس، در سال 1857 رادیاتوری اولیه را توسعه داد. رابرت بریگز و جوزف نسون در سال 1863 با استفاده از لوله‌های عمودی آهن، هنر گرمایش ساختمان‌ها با بخار را پیشگامان کردند و به یک سیستم رادیاتور دست یافتند. سال 1872 شاهد اختراع “حلقه باندی” بود، یک طرح محبوب که نوعی رادیاتور اولیه را ایجاد کرد که اساس بسیاری از محصولات گرمایشی مدرن را تشکیل می دهد.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، سیستم‌های رادیاتور چدنی در آمریکا بسیار محبوب شدند. سه تولیدکننده از این رادیاتورها با هم ادغام شدند و شرکت رادیاتور آمریکا را تشکیل دادند که سپس از اقیانوس اطلس عبور کرد و در اواخر قرن بیستم در شهر هال انگلستان به تولید رادیاتور پرداخت.
رادیاتورهای تزئینی جدید محبوبیت پیدا کردند، اما تا دهه 1950 که رادیاتورهای فولادی محبوبیت بیشتری پیدا کردند، سیستم‌های گرمایش مرکزی به یک امر عادی در خانه‌های بریتانیا تبدیل نشدند. در اواخر قرن بیستم، رادیاتورهای چدنی برای زندگی مدرن بسیار قدیمی و حجیم به نظر می رسیدند. اما با ظهور رادیاتورهای طراحی شده و درک این موضوع که رادیاتورها می توانند به همان اندازه که گرم هستند “باحال” باشند، علاقه به رادیاتورهای چدنی قدیمی در کنار مدل های مدرن و فانتزی احیا شده است. رادیاتور دیگر یک نوار زشت فولادی نیست که ترجیح می دهید به آن نگاه نکنید، بلکه اکنون یک بیانیه طراحی داخلی است.